Za nami kolejny tydzień projektu „MŁODZIEŻ 2.0 – Relacje. Odporność. Reakcja.”. Tym razem odwiedziliśmy Podkarpacie, spotykając się z młodzieżą i nauczycielami w Stalowej Woli oraz Tarnobrzegu. Jesteśmy już za półmetkiem naszej ogólnopolskiej trasy i coraz mocniej przekonujemy się, że to, co robimy, jest naprawdę potrzebne. Najlepszym dowodem nie są jednak liczby ani kolejne odwiedzone szkoły. Są nim młodzi ludzie, którzy po naszych spotkaniach zaczynają mówić o sprawach, o których wcześniej milczeli.
Podkarpackie – kolejny tydzień ważnych spotkań
W tym tygodniu odwiedziliśmy:
- Społeczne I Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Kamila Norwida w Stalowej Woli,
- Publiczną Szkołę Podstawową nr 12 w Stalowej Woli,
- Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Tarnobrzegu.
Za nami konferencje z młodzieżą, spotkania z nauczycielami i kolejne rozmowy o tym, co dzieje się dziś w szkolnej rzeczywistości.
Hejt, przemoc rówieśnicza, wykluczenie, presja, emocje, poczucie własnej wartości i odporność psychiczna. Tematy, które poruszamy, nie są oderwane od codziennego życia uczniów. Przeciwnie – bardzo często dotyczą sytuacji, z którymi mierzą się każdego dnia.
Zależy nam, aby nasze spotkania nie były kolejnym wykładem, którego wysłucha się podczas lekcji i szybko zapomni. Chcemy rozmawiać, zadawać pytania, pokazywać różne perspektywy i zachęcać młodych ludzi do samodzielnego myślenia.
A przede wszystkim pokazywać, że proszenie o pomoc, mówienie o emocjach i reagowanie na krzywdę nie są oznakami słabości.
Czasami najważniejsze dzieje się już po spotkaniu
Z każdym kolejnym tygodniem coraz częściej doświadczamy sytuacji, które zostają z nami na długo.
Konferencja się kończy, uczniowie wychodzą, a ktoś podchodzi i prosi o chwilę rozmowy.
Czasami chce opowiedzieć o przemocy w szkole. Czasami o problemach w klasie, trudnych relacjach czy sytuacji, z którą od dłuższego czasu nie potrafi sobie poradzić.
Nie zawsze są to łatwe rozmowy. Ale sam fakt, że młody człowiek decyduje się podejść i powiedzieć o swoim problemie, jest niezwykle ważny.
Co więcej, kontakt nie kończy się wraz z naszym wyjazdem.
Do Rafała przychodzą prywatne wiadomości od młodych ludzi, którzy uczestniczyli w konferencjach. Piszą, że spotkanie otworzyło im oczy, pozwoliło inaczej spojrzeć na pewne sytuacje, pomogło coś zrozumieć. Dziękują za wiedzę, której wcześniej im brakowało, i za słowa, które dały im siłę.
Niektórzy wracają z pytaniami, inni chcą porozmawiać o własnych doświadczeniach.
I właśnie wtedy najmocniej czujemy, że te spotkania mają sens. Że nie kończą się wraz z ostatnim slajdem czy wyjściem ze szkolnej auli.
Rafał Koszyk: Najważniejsze jest to, co młodzi ludzie zabierają ze sobą
„Największą wartością tych spotkań są dla mnie wiadomości, które dostaję później od młodych ludzi. Piszą, że coś zrozumieli, że inaczej spojrzeli na swoje problemy, że nasza rozmowa otworzyła im oczy. Czasami dziękują za to, że usłyszeli coś, czego naprawdę potrzebowali. To pokazuje, że młodzież chce rozumieć swoje emocje i zachowania. Trzeba tylko umieć do niej dotrzeć. Jeżeli po takim spotkaniu ktoś zaczyna inaczej myśleć o sobie, swoich relacjach czy możliwościach reagowania, to znaczy, że zrobiliśmy coś ważnego”.
Te wiadomości są dla nas szczególnie cenne. Pokazują, że młodzież nie tylko słucha, ale również analizuje, wyciąga wnioski i wraca do poruszanych tematów.
Nie chodzi o to, żeby podczas konferencji przekazać jak najwięcej informacji. Chodzi o to, żeby te informacje miały znaczenie również później – w klasie, w domu, w relacjach z rówieśnikami i w codziennych decyzjach.
Za półmetkiem widzimy znacznie więcej
Kiedy rozpoczynaliśmy projekt, mieliśmy konkretny plan i jasno określone cele. Chcieliśmy dotrzeć do młodzieży z tematami, które uważamy za niezwykle ważne.
Dzisiaj jesteśmy już za półmetkiem i mamy za sobą wiele spotkań w różnych częściach Polski.
Każda szkoła jest inna. Każda grupa młodzieży ma swoją dynamikę, swoje problemy i doświadczenia. Ale niezależnie od miejsca powtarza się jedna potrzeba – potrzeba rozmowy, zrozumienia i poczucia bezpieczeństwa.
Coraz wyraźniej widzimy również, jak ważna jest rola dorosłych.
Dlatego na Podkarpaciu spotykaliśmy się nie tylko z uczniami, ale także z nauczycielami. Rozmawialiśmy o szkolnych relacjach, trudnych sytuacjach, reagowaniu na przemoc i o tym, jak wspierać młodych ludzi, zanim ich problemy staną się poważnym kryzysem.
Bo nawet najlepsza konferencja nie zastąpi codziennej obecności nauczyciela, wychowawcy czy rodzica.
Może jednak stać się początkiem zmiany. Otworzyć temat, zachęcić do rozmowy, pomóc zauważyć coś, co wcześniej pozostawało niezauważone.
Marta Daniewska: Dzisiaj wiemy, że ten projekt jest potrzebny bardziej, niż przypuszczaliśmy
„Jesteśmy już za półmetkiem i widzę, jak bardzo potrzebne są te spotkania. Najbardziej poruszają mnie sytuacje, kiedy po konferencji podchodzi do nas młody człowiek i zaczyna opowiadać o przemocy, o problemach w szkole albo po prostu prosi, żeby go wysłuchać. To są momenty, w których jeszcze mocniej uświadamiamy sobie, jak ważne jest to, co robimy. Nie rozwiążemy wszystkich problemów podczas jednego spotkania, ale możemy sprawić, że ktoś odważy się o nich powiedzieć i otrzyma potrzebne wsparcie. Dla mnie to największa wartość tego projektu”.
Takie doświadczenia pokazują nam również, że młodzież potrzebuje nie tylko wiedzy, ale przede wszystkim ludzi, którym może zaufać.
Ważne jest, aby za zgłoszeniem trudnej sytuacji szła odpowiednia reakcja dorosłych. Aby uczeń, który decyduje się powiedzieć o przemocy, został wysłuchany, potraktowany poważnie i otrzymał pomoc.
Marek Saganowski: Nie musimy radzić sobie ze wszystkim sami
Od początku naszego projektu dużo mówimy o sile relacji. O tym, że odporność psychiczna nie polega na udawaniu, że nic nas nie dotyka, ale na umiejętności radzenia sobie z trudnościami i korzystania ze wsparcia innych.
„W sporcie zawsze ogromną rolę odgrywała dla mnie drużyna. Wiedziałem, że nawet w trudnych momentach mam obok siebie ludzi, na których mogę liczyć. I właśnie to chcemy przekazać młodym ludziom. Nie trzeba być silnym przez cały czas i nie trzeba ze wszystkim radzić sobie samemu. Jesteśmy już za półmetkiem projektu i widzimy, jak ważne są te rozmowy. Jeśli młody człowiek po naszym spotkaniu znajdzie odwagę, żeby poprosić o pomoc albo wesprzeć kogoś innego, to jest to dla nas ogromna wartość”.
Relacje, odporność i reakcja to nie tylko trzy słowa w nazwie projektu. To umiejętności, które wzajemnie się uzupełniają.
Dobre relacje dają poczucie bezpieczeństwa. Poczucie bezpieczeństwa pomaga budować odporność. A odporność i empatia pozwalają świadomie reagować, kiedy dzieje się coś trudnego.
Przed nami kolejne szkoły. I kolejne ważne rozmowy.
Podkarpacki tydzień był dla nas kolejnym potwierdzeniem, że warto wychodzić poza tradycyjne formy edukacji i rozmawiać z młodzieżą w sposób otwarty, bez oceniania i moralizowania.
Dziękujemy dyrekcjom, nauczycielom, pedagogom i psychologom szkół w Stalowej Woli i Tarnobrzegu za współpracę, otwartość i zaangażowanie.
Dziękujemy również młodzieży za udział w spotkaniach, pytania, rozmowy i zaufanie.
Szczególnie dziękujemy tym, którzy znajdują odwagę, żeby mówić o swoich problemach. Wiemy, że nie zawsze jest to łatwe.
Jesteśmy już za półmetkiem, ale mamy poczucie, że przed nami jeszcze wiele ważnych spotkań.
I choć odwiedzamy kolejne szkoły, coraz bardziej utwierdzamy się w jednym przekonaniu:
Najważniejsze nie jest to, ile osób nas wysłuchało. Najważniejsze jest to, czy dzięki tym spotkaniom ktoś poczuł się silniejszy, bezpieczniejszy i mniej samotny.
I właśnie dlatego jedziemy dalej.
MŁODZIEŻ 2.0 – Relacje. Odporność. Reakcja.
⸻
O projekcie
„MŁODZIEŻ 2.0 – Relacje. Odporność. Reakcja.” to ogólnopolski projekt edukacyjno-profilaktyczny realizowany przez Stowarzyszenie Marek Saganowski Sport Evolution. Jego celem jest wzmacnianie odporności psychicznej dzieci i młodzieży, rozwijanie kompetencji społecznych, budowanie zdrowych relacji oraz zwiększanie świadomości dotyczącej przemocy, hejtu, wykluczenia i reagowania na sytuacje kryzysowe.
W ramach projektu organizowane są konferencje, warsztaty i spotkania edukacyjne oraz przygotowywane materiały wspierające nauczycieli i wychowawców w codziennej pracy z młodzieżą.
Zadanie publiczne realizowane w ramach Narodowego Programu Zdrowia na lata 2021–2026, finansowane ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej.
