Dwa województwa, kolejne szkoły, konferencje, warsztaty i niemal 3000 młodych uczestników. Za nami jeden z najbardziej intensywnych tygodni projektu „MŁODZIEŻ 2.0 – Relacje. Odporność. Reakcja.”. Tym razem jednak szczególne miejsce w naszych działaniach zajęli również rodzice. Bo coraz mocniej przekonujemy się, że o odporności psychicznej młodzieży nie można rozmawiać bez dorosłych, którzy towarzyszą jej każdego dnia.
Od szkolnych sal po spotkanie z rodzicami
Poniedziałek i wtorek spędziliśmy w województwie łódzkim. Odwiedziliśmy szkoły w Zduńskiej Woli, Ksawerowie, Łodzi i Zgierzu. W ciągu zaledwie dwóch dni w naszych działaniach uczestniczyło ponad 2000 młodych ludzi.
Kolejne dni to województwo lubelskie – spotkania z uczniami, konferencje i warsztaty, ale również wydarzenie, które miało dla nas szczególne znaczenie: duża konferencja skierowana do rodziców.
Łącznie w ciągu tygodnia dotarliśmy do niemal 3000 dzieci i młodzieży.
Za tymi liczbami kryje się jednak coś znacznie ważniejszego niż skala przedsięwzięcia. To setki pytań, rozmów i sytuacji, które pokazują, że tematy zdrowia psychicznego, relacji, przemocy i bezpieczeństwa dotyczą całych społeczności szkolnych.
I nie kończą się wraz z ostatnim dzwonkiem.
Dziecko w szkole i dziecko w domu. Czy zawsze widzimy to samo?
To pytanie szczególnie mocno wybrzmiewa, kiedy rozmawiamy nie tylko z młodzieżą, ale również z jej rodzicami.
Nastolatek, który w domu wydaje się spokojny i zamknięty w sobie, w szkole może codziennie mierzyć się z presją grupy. Uczeń, który dobrze się uczy i nie sprawia problemów wychowawczych, może doświadczać wykluczenia. Z kolei zachowanie odbierane przez dorosłych jako bunt bywa czasami sygnałem, że młody człowiek nie radzi sobie z emocjami.
Nie zawsze łatwo to zauważyć.
Dzisiaj znaczna część życia młodzieży rozgrywa się również w internecie. Relacje, konflikty, komentarze, porównywanie się z innymi i potrzeba akceptacji nie kończą się po wyjściu ze szkoły.
Dlatego podczas naszych spotkań tak dużo uwagi poświęcamy nie tylko samym zagrożeniom, ale przede wszystkim temu, jak budować relacje, które pozwolą młodym ludziom mówić o swoich trudnościach.
Bo dziecko, które ufa dorosłemu, ma większą szansę powiedzieć mu o problemie, zanim ten przerodzi się w poważny kryzys.
Rodzice również potrzebują wsparcia
Jednym z ważnych wydarzeń tego tygodnia była konferencja dla rodziców zorganizowana na terenie województwa lubelskiego.
To kolejny wymiar naszego projektu, który uważamy za niezwykle potrzebny.
Na co dzień dużo mówi się o problemach młodzieży. O hejcie, przemocy rówieśniczej, uzależnieniu od telefonu, trudnościach emocjonalnych czy kryzysach psychicznych.
Znacznie rzadziej rozmawiamy o tym, jak w tych sytuacjach odnajdują się rodzice.
Jak rozpoznać, że z dzieckiem dzieje się coś niepokojącego? Jak rozmawiać z nastolatkiem, który nie chce mówić? Kiedy reagować, a kiedy przede wszystkim wysłuchać? Jak budować zaufanie, nie zamieniając troski w nieustanną kontrolę?
Nie ma jednej odpowiedzi, która sprawdzi się w każdej rodzinie.
Dlatego tak ważne jest tworzenie przestrzeni, w której dorośli również mogą zdobywać wiedzę, konfrontować swoje doświadczenia i spojrzeć na codzienne problemy z innej perspektywy.
Nie chodzi o szukanie winnych. Chodzi o szukanie rozwiązań.
Marek Saganowski: Relacje buduje się każdego dnia
W naszym projekcie często wracamy do doświadczeń sportowych. Drużyna jest dobrym przykładem tego, jak ogromne znaczenie mają zaufanie, wsparcie i poczucie przynależności.
Podobnie jest w rodzinie.
Nie wystarczy powiedzieć dziecku, że zawsze może na nas liczyć. Trzeba jeszcze budować taką relację, żeby rzeczywiście chciało przyjść do nas w trudnym momencie.
„W sporcie zawsze wiedziałem, jak ważne jest mieć obok siebie ludzi, którym można zaufać. Ale takich relacji nie buduje się w jeden dzień. Trzeba na nie pracować. Tak samo jest w rodzinie. Możemy mówić dzieciom, że jesteśmy dla nich, ale najważniejsze, żeby one naprawdę to czuły. Chcemy, żeby młodzi ludzie wiedzieli, że nie muszą radzić sobie ze wszystkim sami, a rodzice rozumieli, jak wielką siłę daje dziecku ich obecność i wsparcie”.
Marek Saganowski
To jeden z najważniejszych przekazów, które chcemy zostawić zarówno młodzieży, jak i dorosłym.
Odporność psychiczna nie oznacza, że człowiek nigdy się nie boi, nie przeżywa porażek i nie potrzebuje pomocy.
Często oznacza właśnie to, że wie, do kogo może się zwrócić, kiedy robi się trudno.
Rafał Koszyk: Zanim ocenimy zachowanie, spróbujmy je zrozumieć
Podczas spotkań z młodzieżą i dorosłymi coraz częściej wracamy do jednego zagadnienia: komunikacji.
Dorośli nie zawsze rozumieją zachowania nastolatków. Nastolatkowie z kolei często mają poczucie, że nikt ich nie słucha.
I tak powstaje dystans, który z czasem może być coraz trudniejszy do pokonania.
Tymczasem za wycofaniem, złością, buntem czy nagłą zmianą zachowania mogą kryć się emocje i doświadczenia, których młody człowiek nie potrafi jeszcze nazwać.
„Często skupiamy się na tym, co młody człowiek robi, zamiast zastanowić się, dlaczego tak się zachowuje. Rodzice chcą pomagać swoim dzieciom, ale nie zawsze wiedzą, jak do nich dotrzeć. Dlatego tak ważne jest, żebyśmy uczyli się nie tylko mówić do młodzieży, ale również jej słuchać. Dobra relacja nie sprawi, że wszystkie problemy znikną, ale może sprawić, że dziecko nie zostanie z nimi samo”.
Rafał Koszyk
To szczególnie ważne w świecie, w którym młodzież każdego dnia otrzymuje ogromną liczbę bodźców, informacji i komunikatów dotyczących tego, jaka powinna być, jak wyglądać i co osiągać.
Dom powinien być miejscem, w którym nie trzeba niczego udowadniać, żeby zasługiwać na uwagę i wsparcie.
Szkoła i rodzina nie powinny działać osobno
Po kolejnych tygodniach naszego projektu coraz mocniej widzimy, że skuteczne wspieranie młodzieży wymaga współpracy.
Nauczyciel może zauważyć problem, którego nie widać w domu. Rodzic może dostrzec zmianę zachowania, która nie ujawnia się podczas lekcji. Psycholog lub pedagog szkolny może pomóc zrozumieć sytuację i zaplanować odpowiednie działania.
Ale dopiero współpraca tych osób daje młodemu człowiekowi szansę na spójne i skuteczne wsparcie.
Dlatego nasze działania nie ograniczają się do konferencji dla uczniów.
Spotykamy się z nauczycielami, rozmawiamy z rodzicami, przygotowujemy scenariusze zajęć, Karty Relacji, podcasty i materiały edukacyjne, które pozwalają wracać do poruszanych tematów.
Zależy nam, aby wiedza i refleksje wyniesione ze spotkań nie pozostały jedynie wspomnieniem jednego szkolnego wydarzenia.
Chcemy, aby były początkiem kolejnych rozmów – w klasie, w pokoju nauczycielskim i przy rodzinnym stole.
Prawie 3000 młodych ludzi. Ale najważniejsze jest to, co wydarzy się później
Za nami tydzień, który wymagał ogromnego zaangażowania organizacyjnego. Kolejne szkoły, różne grupy wiekowe, konferencje, warsztaty i spotkania z dorosłymi.
Jednak patrząc na ten tydzień, nie myślimy wyłącznie o liczbach.
Myślimy o tym, czy po naszych spotkaniach młody człowiek odważy się powiedzieć, że potrzebuje pomocy.
Czy świadek przemocy zrozumie, że jego reakcja ma znaczenie.
Czy nauczyciel zauważy sygnał, którego wcześniej nie dostrzegał.
I czy rodzic, wracając z konferencji do domu, znajdzie chwilę, żeby zapytać swoje dziecko nie tylko o szkołę i oceny, ale po prostu o to, jak się czuje.
Bo czasami największa zmiana zaczyna się od zwykłej rozmowy.
Dziękujemy za kolejny wspólny tydzień!
Dziękujemy dyrekcjom, nauczycielom, pedagogom i psychologom szkół, które odwiedziliśmy w tym tygodniu w ramach projektu MŁODZIEŻ 2.0.
Województwo łódzkie:
- Zespół Szkoły Podstawowej i Przedszkola im. Jana Pawła II w Czechach
- Zespół Szkolno-Przedszkolny w Ksawerowie
- Szkoła Podstawowa nr 182 im. Tadeusza Zawadzkiego „Zośki” w Łodzi
- Szkoła Podstawowa nr 14 im. Józefa Lompy w Łodzi
- Szkoła Podstawowa nr 84 w Łodzi
- Zgierski Zespół Szkół Ponadpodstawowych im. Jana Pawła II w Zgierzu
Województwo lubelskie:
- Szkoła Podstawowa nr 2 im. św. Królowej Jadwigi w Parczewie
- Szkoła Podstawowa nr 3 im. Króla Władysława Jagiełły w Parczewie
Dziękujemy również wszystkim rodzicom, którzy uczestniczyli w naszej konferencji w województwie lubelskim, za obecność, otwartość i gotowość do rozmowy o sprawach ważnych dla ich dzieci.
A przede wszystkim dziękujemy młodzieży za udział w spotkaniach, pytania, otwartość i zaufanie.
Za nami jeden z najbardziej intensywnych tygodni projektu. Przed nami kolejne wyzwania.
Jedno wiemy na pewno: jeśli chcemy budować odporność psychiczną młodego pokolenia, musimy budować również relacje między młodzieżą a dorosłymi.
I właśnie dlatego MŁODZIEŻ 2.0 to coś więcej niż spotkania w szkołach.
Relacje. Odporność. Reakcja. – od tych trzech słów zaczyna się nasza wspólna odpowiedzialność.
⸻
O projekcie
„MŁODZIEŻ 2.0 – Relacje. Odporność. Reakcja.” to ogólnopolski projekt edukacyjno-profilaktyczny realizowany przez Stowarzyszenie Marek Saganowski Sport Evolution. Jego celem jest wzmacnianie odporności psychicznej dzieci i młodzieży, rozwijanie kompetencji społecznych, budowanie zdrowych relacji oraz zwiększanie świadomości dotyczącej przemocy, hejtu, wykluczenia i reagowania na sytuacje kryzysowe.
Projekt obejmuje konferencje, warsztaty i spotkania edukacyjne, a także przygotowanie materiałów wspierających nauczycieli, wychowawców i rodziców.
Zadanie publiczne realizowane w ramach Narodowego Programu Zdrowia na lata 2021–2026, finansowane ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej.
