Przejdź do materiału i wypełnij ankietę, w trakcie której zobaczysz nagranie wideo. Następnie kontynuuj wypełnianie ankiety – to potrwa tylko dwie minuty.

Rozmowy z ekspertami

Ewa Drobek

Racjonalny Psycholog - Rafał Koszyk

Samookaleczenie to dysfunkcyjna forma radzenia sobie z życiem, próba ucieczki przed bólem psychicznym. Intencją nie jest śmierć, ale przeżycie kolejnego dnia. Jednak uwaga – chroniczne samookaleczenia drastycznie obniżają próg lęku przed bólem fizycznym, co sprawia, że te dzieci są w grupie najwyższego ryzyka udanej próby samobójczej w przyszłości. To nigdy nie jest manipulacja, to alarm.

Gdy uczeń umieszcza na swoim profilu społecznościowym grafikę sugerującą chęć pożegnania się ze światem, może to być ostry kryzys suicydalny. I zadanie przez nauczyciela pytania wprost o myśli samobójcze zmniejsza ryzyko podjęcia próby, a nie je zwiększa! Dziecko czuje potworną ulgę, że ktoś w końcu nazwał ten horror po imieniu.

Pytanie „Jak było w szkole?” dla nastolatka brzmi jak początek kontroli skarbowej. On wie, że za chwilę padną pytania o oceny i sprawdziany. Zamiast tego zastosujmy technikę odzwierciedlenia: „Widzę, że wróciłeś dzisiaj bardzo zmęczony i chyba czymś przejęty. Chcę tylko, żebyś wiedział, że jestem tutaj. Jeśli będziesz chciał pogadać lub po prostu posiedzieć w ciszy – jestem w kuchni”. Dajmy mu przestrzeń i czas na podjęcie decyzji o otwarciu się.

Konrad Kańkowski

Prawo stoi po stronie nauczyciela bezwzględnie, tylko mało kto potrafi z tego prawa korzystać. Nauczyciel podczas wykonywania obowiązków służbowych – czyli na lekcji, na dyżurze, na wycieczce – posiada status funkcjonariusza publicznego. Dokładnie taki sam jak policjant na służbie czy sędzia na sali rozpraw.

Prawo stoi po stronie nauczyciela bezwzględnie, tylko mało kto potrafi z tego prawa korzystać. Nauczyciel podczas wykonywania obowiązków służbowych – czyli na lekcji, na dyżurze, na wycieczce – posiada status funkcjonariusza publicznego. Dokładnie taki sam jak policjant na służbie czy sędzia na sali rozpraw.

Tworzenie fakowego konta i przerabianie zdjęć nauczyciela to przestępstwo! Mamy tu doczynienia z artykułem 190a § 2 Kodeksu Karnego, czyli podszywanie się pod inną osobę przy użyciu jej wizerunku lub danych osobowych w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej. W połączeniu ze zniesławieniem (art. 212 KK) daje to pełną podstawę do ścigania karnego.

Marek Saganowski

Jak najczęściej reagujesz w pierwszej minucie rozmowy, gdy Twoje dziecko/uczeń ponosi spektakularną porażkę (np. nie zdaje ważnego egzaminu)? Dzisiejsza kultura z Instagrama wmawia dzieciom, że życie to pasmo nieustannych sukcesów. To jest kłamstwo. Porażka to jest stały, naturalny element rozwoju. W sporcie po przegranym meczu nie płaczemy w kącie przez tydzień, tylko siadamy do analizy pomeczowej.

Jak najczęściej reagujesz w pierwszej minucie rozmowy, gdy Twoje dziecko/uczeń ponosi spektakularną porażkę (np. nie zdaje ważnego egzaminu)? Dzisiejsza kultura z Instagrama wmawia dzieciom, że życie to pasmo nieustannych sukcesów. To jest kłamstwo. Porażka to jest stały, naturalny element rozwoju. W sporcie po przegranym meczu nie płaczemy w kącie przez tydzień, tylko siadamy do analizy pomeczowej.

Robert Banaszyk

Polskie prawo karne nie zna pojęcia „czysty fun”. Przerabianie wizerunku bez zgody, połączone z ośmieszaniem, wyczerpuje znamiona przestępstwa zniesławienia (art. 212 KK) lub uporczywego nękania (art. 190a KK), zwanego popularnie stalkingiem. Jeśli sprawca ukończył 13. rok życia, sprawa trafia bezwzględnie do Sądu Rodzinnego i Nieletnich. Taki uczeń przestaje być w świetle prawa „dzieckiem, które zażartowało”, a staje się sprawcą czynu karalnego.

Długofalowa przemoc rówieśnicza, permanentne nękanie – czy to w klasie, czy w social mediach – rodzi w młodym, niedojrzałym emocjonalnie człowieku gigantyczne poczucie krzywdy. W jego głowie rodzi się mechanizm obronny, który z czasem ewoluuje w destrukcyjną chęć odwetu. On nie widzi już wyjścia z sytuacji, czuje się odrzucony przez system i rówieśników. Wtedy pojawia się fascynacja przemocą. Zamach staje się w jego oczach ostatecznym aktem manifestacji własnego „ja”, sposobem na odzyskanie kontroli i ukaranie tych, którzy – w jego mniemaniu – zniszczyli mu życie. Tak rodzi się active shooter.

Długofalowa przemoc rówieśnicza, permanentne nękanie – czy to w klasie, czy w social mediach – rodzi w młodym, niedojrzałym emocjonalnie człowieku gigantyczne poczucie krzywdy. W jego głowie rodzi się mechanizm obronny, który z czasem ewoluuje w destrukcyjną chęć odwetu. On nie widzi już wyjścia z sytuacji, czuje się odrzucony przez system i rówieśników. Wtedy pojawia się fascynacja przemocą. Zamach staje się w jego oczach ostatecznym aktem manifestacji własnego „ja”, sposobem na odzyskanie kontroli i ukaranie tych, którzy – w jego mniemaniu – zniszczyli mu życie. Tak rodzi się active shooter.

Tak. Udział w projekcie jest całkowicie bezpłatny.

Zakwalifikowane placówki nie ponoszą kosztów udziału w działaniach realizowanych w ramach projektu ani kosztów materiałów edukacyjnych przekazywanych w ramach projektu.

Nie zakładamy jednego, identycznego schematu dla wszystkich placówek.

W zależności od specyfiki szkoły, liczby uczestników, dostępnej przestrzeni oraz ustalonego harmonogramu działania mogą przyjąć różne formy, m.in.:

  • warsztatów edukacyjnych i psychoedukacyjnych dla młodzieży,
  • interaktywnych spotkań i konferencji,
  • debat młodzieżowych,
  • gier terenowych i innych działań doświadczeniowych,
  • pracy z przygotowanymi materiałami i narzędziami edukacyjnymi.

Nie oznacza to, że każda z wymienionych form zostanie przeprowadzona w każdej placówce. Zakres działań będzie ustalany indywidualnie z zakwalifikowaną szkołą.

Nie. Brak dużej auli nie wyklucza szkoły z udziału w projekcie.

Działania mogą odbywać się m.in. w salach lekcyjnych, świetlicy, sali gimnastycznej, auli lub innej przestrzeni dostępnej w placówce.

Formę zajęć, wielkość grup oraz sposób organizacji dostosujemy do możliwości konkretnej szkoły.

Głównymi odbiorcami działań są dzieci i młodzież szkolna.

Projekt obejmuje również działania skierowane do nauczycieli, wychowawców, pedagogów, specjalistów szkolnych oraz rodziców, jednak nie oznacza to, że w każdej zakwalifikowanej szkole będziemy realizować działania dla wszystkich tych grup.

W części placówek działania będą skoncentrowane przede wszystkim na uczniach, a w innych – w zależności od zaplanowanej formuły – mogą zostać uzupełnione o działania skierowane do nauczycieli lub rodziców.

Projekt koncentruje się na sprawach, z którymi młodzi ludzie spotykają się na co dzień – w szkole, w domu, w grupie rówieśniczej i w internecie.

Będziemy pracować m.in. nad:

RELACJAMI – komunikacją, granicami, presją grupy i budowaniem dobrych relacji,

ODPORNOŚCIĄ – emocjami, stresem, radzeniem sobie z trudnymi sytuacjami i szukaniem pomocy,

REAKCJĄ – hejtem, przemocą rówieśniczą, cyberprzemocą, bezpieczeństwem oraz reagowaniem wtedy, kiedy dzieje się coś niepokojącego.

Chcemy, żeby były to działania angażujące młodzież, a nie kolejny szkolny wykład.

Co otrzyma szkoła?

W ramach projektu przygotowaliśmy również materiały i narzędzia edukacyjne, które umożliwią kontynuowanie pracy z młodzieżą także po zakończeniu bezpośrednich działań projektowych.

Wśród nich znajdują się m.in.:

„Karty Relacji” – narzędzie do rozmowy z młodzieżą o emocjach, relacjach, komunikacji i sytuacjach trudnych,

„Skrzynia Skarbów Wychowawcy” – zestaw materiałów i narzędzi wspierających dalszą pracę wychowawczą,

scenariusze zajęć i materiały edukacyjne – przygotowane do wykorzystania przez nauczycieli i wychowawców,

materiały multimedialne – podcasty, webinary, materiały wideo i inne treści edukacyjne przygotowywane w ramach projektu.

Dzięki temu projekt nie kończy się w momencie zakończenia spotkania w szkole – przygotowane narzędzia mogą być wykorzystywane również w dalszej pracy z uczniami.

Po stronie placówki potrzebna będzie przede wszystkim współpraca organizacyjna: wskazanie osoby do kontaktu z naszym zespołem, pomoc w organizacji grup uczniów, udostępnienie przestrzeni odpowiedniej do ustalonej formy działania oraz współpraca przy niezbędnej dokumentacji projektowej i ewaluacji.

Nie wymagamy od każdej szkoły dużej auli ani organizowania wydarzenia dla całej społeczności szkolnej.

Nie.

To ważne: projekt będzie realizowany w różnych placówkach i w różnych warunkach. Dlatego po zakwalifikowaniu szkoły skontaktujemy się z jej przedstawicielem i wspólnie ustalimy formę działania, liczbę uczestników, przestrzeń oraz kwestie organizacyjne.

Po zakończeniu procesu rekrutacji będziemy kontaktować się bezpośrednio z placówkami zaproszonymi do udziału w projekcie.

Podczas kontaktu ustalimy szczegóły realizacji – m.in. proponowaną formę działania, grupę odbiorców, liczbę uczestników, termin oraz wymagania organizacyjne.

Każda zakwalifikowana placówka otrzyma od naszego zespołu wszystkie informacje potrzebne do przygotowania udziału w projekcie.